ఒక సన్యాసి గంగానది వద్ద స్నానం చేయడానికి వెళ్ళాడు. అక్కడ ఓ కుటుంబ సభ్యులు తీరంలో ఒకరిపై ఒకరు కోపంతో కేకలు వేస్తున్నారని గమనించాడు.
అతను తన శిష్యుల వైపు తిరిగి చిరునవ్వు చిందించి అడిగాడు: “మనుషులు కోపంలో ఒకరిపై ఒకరు ఎందుకు కేకలు వేస్తారు?” శిష్యులు కొద్దిసేపు ఆలోచించారు. ఒకరు సమాధానమిచ్చాడు: “మనశ్శాంతి కోల్పోతే, మనం కేకలు వేస్తాం.” అప్పుడు సన్యాసి ప్రశ్నించాడు: “కానీ, ఎదుటి వాడు పక్కనే ఉంటే కూడా ఎందుకు కేకలు వేయాలి? మనకు చెప్పాల్సినది మృదువుగా చెప్పొచ్చు కదా?” శిష్యులు మరికొన్ని సమాధానాలు చెప్పినా, ఎవ్వరినీ తృప్తిపరచలేకపోయారు.
చివరికి సన్యాసి ఇలా వివరించాడు: “ఇద్దరు ఒకరిపై ఒకరు కోపంతో ఉన్నప్పుడు, వారి హృదయాలు చాలా దూరంగా వెళ్ళిపోతాయి. ఆ దూరాన్ని అధిగమించడానికి వారు కేకలు వేయాలి. ఎంత ఎక్కువ కోపం ఉంటే, అంత గట్టిగా కేకలు వేయాలి. కానీ ఇద్దరు ప్రేమలో ఉంటే ఏమవుతుంది? వారు కేకలు వేయరు. చాలా మృదువుగా మాట్లాడుతారు. ఎందుకంటే వారి హృదయాలు దగ్గరగా ఉంటాయి. వారి మధ్య దూరం లేకపోయినా, ఉన్నా చాలా చిన్నదే.
ప్రేమ ఇంకా పెరిగితే? అప్పుడు వారు గట్టిగా మాట్లాడాల్సిన అవసరమే ఉండదు. చప్పున చెప్పుకుంటారు, మరింత దగ్గరవుతారు. చివరికి, వారు మాటలకూ మించి ఒకరిని ఒకరు కళ్ళతోనే అర్థం చేసుకుంటారు. ఇదే నిజమైన సన్నిహితం.”
సన్యాసి తన శిష్యులవైపు చూసి అన్నాడు: “అందువల్ల, వాదన వచ్చినప్పుడు హృదయాలు దూరం కాకుండా జాగ్రత్తపడాలి. మనసులను మరింత దూరం చేసే మాటలు పలకకండి. లేకపోతే, ఒక రోజు ఆ దూరం అంత పెద్దదైపోతుంది. తిరిగి రావడానికి దారి కనిపించదు.” కోపం హృదయాలను దూరం చేస్తుంది, ప్రేమ దగ్గర చేస్తుంది. మృదువుగా మాట్లాడు, నీ మాటలు గాయపరచకుండా స్వస్థపరచేలా ఉంచు. ఎందుకంటే ఒకసారి హృదయాలు చాలా దూరమైతే, తిరిగి కలిసే మార్గం దొరకకపోవచ్చు.