ఈ శ్లోకంలో శ్రీకృష్ణుడు అసుర స్వభావమున్న మనుషుల లక్షణాలను వివరిస్తున్నాడు. అధికమైన కామాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని, ఎప్పటికీ తీరని వాంఛలతో నిండిన వారు దంభం, అహంకారం, మదంతో మునిగిపోతారు. వారికి జ్ఞానం కమ్ముకుపోయి, అసత్యమయిన ఆలోచనలను నిజమని భావించి, దాని కి బానిసగా పట్టుబడతారు. లాంటి వారు అశుభమైన వ్రతాలను ఆచరిస్తూ, దురాశలకు లోనై, తమ శక్తిని వ్యర్థంగా వాడుతారు. వీరి హృదయాలు శుద్ధి లేకుండా, మలినమైన ఆలోచనలతో నిండి ఉంటాయి. తమ మనసుకు నచ్చినదే సత్యమని పట్టుబడి, వాస్తవికతను విస్మరిస్తారు. మనిషి తన వాంఛలను నియంత్రించుకోకపోతే, అవి ఎప్పటికీ తీరని సముద్రంలా ఉంటాయి. వాంఛలు పెరిగిన కొద్దీ మోహం కూడా పెరుగుతుంది.
అహంకారం, మదం కలిసినప్పుడు అతను ధర్మానికి దూరమవుతాడు. శ్రద్ధ, సత్యం, శుచిత్వం లేని వారు ఏ వ్రతం చేసినా దాని ఫలితం శుభకరంగా ఉండదు. ఆచారాలు, వ్రతాలు కేవలం అహంకారాన్ని చూపడానికి మాత్రమే వాడుతారు. అలాంటి ఆచరణలు శ్రేయస్కరం కాదు. నిజమైన వ్రతం అంటే మనస్సు పవిత్రత, ఆత్మసంయమనం, భగవద్భక్తి. కానీ దురాశలు, మోహం కలిగినవారు తాము గొప్పవారమని చూపించుకోవడమే తమ వ్రతంగా మార్చుకుంటారు. ఈ శ్లోకం మనకు చెబుతున్నది – వాంఛలను నియంత్రించాలి. అహంకారాన్ని దూరం చేయాలి. శుద్ధమనసుతో చేసే వ్రతమే మనకు మోక్షమార్గం చూపుతుంది. లేకపోతే, మోహముతో చేసిన ఆచరణలు కేవలం దుర్గతికి దారితీస్తాయి. కాబట్టి, మనం నిజాయితీగా, శుద్ధచిత్తంతో ఆచరణ చేయాలి. దైవభక్తితోనే మన జీవితం పావనమవుతుంది.