బ్రహ్మణ్యాధాయ కర్మాణి సంగం త్యక్త్వా కరోతి యః ।
లిప్యతే న స పాపేన పద్మపత్రమివాంభసా ॥
ఈ శ్లోకంలో శ్రీకృష్ణుడు కర్మఫలానుసంధానాన్ని విడిచి, భగవంతుని సాక్షిగా తీసుకుని కర్మ చేయమని బోధిస్తున్నాడు. కర్మ చేయడం తప్పని సరి, కాని దానికి బంధం కలిగితే అది మనల్ని లోక బంధనానికి, పాపానికి కట్టేస్తుంది. కానీ కర్మను భగవంతునికి అర్పణ బుద్ధితో చేస్తే అది మనలను తాకదు. మనిషి ఈ లోకంలో పద్మపత్రంలా జీవించాలి. పద్మపత్రం నీటిలో ఉన్నా నీటి చారిక తాకదు; అలాగే కర్మలో ఉండి కూడా మనసు బంధనానికి తాకకూడదు. దీనిలో రహస్యం త్యాగబుద్ధి. “నేను చేస్తున్నాను” అన్న అహంకారం విడిచి, “ఈ కర్మ భగవంతుని కోసం” అన్న సమర్పణ భావం పెంచితే పాపబంధం రాదు.
ఈ తాత్పర్యం మనకు ఒక లోతైన ఆచరణా మార్గం చూపుతుంది. కర్మ వదిలేయమని కాదు; కర్మ చేస్తూనే మనసును పవిత్రంగా ఉంచమని సూచన. సమర్పణ బుద్ధి లేకుండా చేసే కర్మ మనసును బంధిస్తుంది; కానీ సమర్పణతో చేసిన కర్మ విముక్తి వైపు నడిపిస్తుంది. ఇది జీవనంలో అతి ముఖ్యమైన సాధన.. కుటుంబం, ఉద్యోగం, సమాజం అన్నింటిలోనూ కర్తవ్యాన్ని చేయాలి, కానీ “ఫలితం నా స్వంతం” అన్న భావన వదిలేయాలి. మన కర్మఫలాన్ని దైవచిత్తానికే సమర్పించడం ద్వారా మనం నిర్బంధంగా, శాంతిగా జీవించగలం. భగవంతుడు ఇచ్చిన ప్రతిదీ తిరిగి భగవంతునికే సమర్పించడం ద్వారా మన జీవితం పద్మపత్రంలా కలుషరహితం అవుతుంది. ఈ విధానం మనల్ని క్రమంగా ఆత్మజ్ఞానానికి తీసుకువెళుతుంది.