ఒక అందమైన అడవిలో ఒక చిన్న కుందేలు.. ఒక రోజు ఒక మహా ఏనుగుని చూసింది. దాని భీకరమైన శరీరం, పొడవాటి తొండం, స్తంభాల్లాంటి కాళ్లు చూసి కుందేలు బిత్తరపోయింది. అలాగే తనను మరిచి నోరు తెరిచి చూస్తుండగా ఏనుగు కూడా ఆ తెల్లని ముద్దు కుందేలును ముచ్చటగా చూసింది. మృదువుగా తన తొండంతో కుందేలును ఎత్తుకొని వీపుపై కూర్చోపెట్టింది. చెట్ల పైకప్పుల మధ్య షికారుకు తీసుకెళ్లింది. ఎప్పుడూ నేలమీద మాత్రమే తిరిగిన కుందేలు, అంత ఎత్తులో కోతుల ఆటలతో సమానంగా కూర్చోవడం చూసి కేరింతలు కొట్టింది. తరువాత ఏనుగు దానిని బొరియ వద్ద దింపి వెళ్లిపోయింది.
అప్పటి నుండి వారిద్దరి మధ్య చెలిమి గట్టిగా కుదిరింది. రోజూ కలసి ఆడుకునేవి. ఒక రోజు కుందేలు దాగుడుమూతలు ఆడదామని చెప్పింది. ముందుగా తాను పొదల్లో దాక్కుంది. ఏనుగు ఒక్కో పొదను నెమ్మదిగా ఒత్తుతూ వెతికి పట్టుకుంది. తరువాత ఏనుగుని దాక్కోమంది. కానీ దానికి దాక్కోగల ప్రదేశం ఏదీ కనిపించలేదు. చివరికి ఒక చెట్టు వెనక నిలబడింది, కానీ సగం శరీరం బయటే కనబడుతోంది. కుందేలు పకపకా నవ్వింది. దాని ఆనందం చూసి ఏనుగు కూడా మురిసిపోయింది. మంచి చోటు వెతుక్కుందామని ఏనుగు దూరంగా వెళ్ళింది. ఒక గుహ కనిపించింది. దాగడానికి బాగానే ఉంది కానీ సింహం ఉండొచ్చేమోనని భయపడి వదిలేసి, వెదురు పొదల వెనుక దాక్కుంది.
కుందేలు కూడా వెతుక్కుంటూ ఆ గుహ దగ్గరికి వచ్చింది. అప్పుడే ఒక నక్క దాని ముందు ఆగి, “అయ్యో, లోపల సింహం ఉంది, పోకు! పైగా ఆ ఏనుగు మాయదారి, తాను గుహలో దాక్కున్నానని చెప్పమంది” అంది. అప్పుడు కుందేలు ధైర్యంగా.. “స్నేహం అంటే నమ్మకం. నా స్నేహితుడిపై నాకు అపారమైన విశ్వాసం ఉంది. మా చెలిమిని అసూయతో చూసి నువ్వు అలా అంటున్నావు” అంది. ఈ మాటలు విన్న ఏనుగు ఆనందంతో కంటనీరు కార్చింది. నక్కపై కోపంతో గర్జించింది, దాన్ని తొక్కబోయింది. కానీ కుందేలు అడ్డుకోవడంతో నక్క పారిపోయింది. అలా ఏనుగు, కుందేలు మళ్ళీ ఆనందంగా అడవంతా తిరిగాయి. కథలో నీతి ఏంటంటే.. లోకయాత్రా భయం (లోకజ్ఞానం), లజ్జ (సిగ్గు) వంటివి ఉన్న వారితో స్నేహం చేయకూడదట. తెలివైన శత్రువు కంటే, తెలివి తక్కువ మిత్రుడు ఎక్కువ హాని చేస్తాడని పెద్దలు చెబుతారు. అందుకే మంచి లక్షణాలు లేని వారితో స్నేహం చేసేవారు తప్పక నష్టపోతారు.