అజోऽపి సన్నవ్యయాత్మా భూతానామీశ్వరోऽపి సన్ ।
ప్రకృతిం స్వామధిష్ఠాయ సమ్భవామ్యాత్మమాయయా ॥
ఈ శ్లోకంలో శ్రీకృష్ణుడు తన దివ్య స్వరూపాన్ని వివరిస్తున్నాడు. ఆయనకు జననం, మరణం లేవు. అజన్ముడు, అవినాశి అయినప్పటికీ, జగత్తుకు అధిపతి అయినప్పటికీ, తన స్వమాయ ద్వారా భూమిపై అవతరిస్తాడు. ఇది మానవుల వలె కర్మబంధనంలో పడి కాదు, ఆయన స్వేచ్ఛ, దైవ కృప ఫలితం. ప్రకృతిని అధిష్ఠించి, దాన్ని నియంత్రించి, యదార్థం కోసం అవతరిస్తాడు. భక్తులను రక్షించడం, దుర్మార్గులను సంహరించడం, ధర్మాన్ని స్థాపించడం.. ఈ దివ్య కర్తవ్యాల కోసమే ఆయన అవతారం. ఇక్కడ మనకు ఒక గంభీరమైన సత్యం తెలియజేస్తుంది: దేవుని అవతారం అవసరానికి అనుగుణంగా జరుగుతుంది, స్వప్రయోజనం కోసం కాదు. ఆయనకెంత శక్తి ఉన్నప్పటికీ, లోకమాంగల్యం కోసం తాను దిగివస్తాడు.
మనుష్యుని అవగాహనలో “జననం” అనేది బంధనమై ఉంటుంది, కానీ దేవుని అవతారం మాత్రం బంధనముకాదు. అది మోక్షమార్గాన్ని చూపించే దివ్య కృప. ఇది మనకు ఒక విశ్వాసం ఇస్తుంది: ధర్మం కోసం, సత్యం కోసం మనం నిలబడితే, దైవం ఎప్పుడూ మన వెంట ఉంటుంది. ఆయన అవినాశి అయినా, భౌతిక లోకంలో అవతరించి, తన భక్తులకు చేరువ అవుతాడు. ఈ తాత్పర్యం మనలో ఒక గొప్ప బోధను నింపుతుంది. దేవుడు తన సృష్టి పట్ల నిర్లిప్తుడు కాదు; అవసరం ఉన్నప్పుడు అవతరించి, తన కరుణను ప్రసరిస్తాడు. కాబట్టి, భక్తుడు తన హృదయంలో విశ్వాసం కలిగి ఉండాలి: కష్టకాలంలో దైవం అవతరించి, మనలను రక్షిస్తాడని.