ఆత్మను దహించే అగ్నిగా కోపాన్ని చెబుతారు. శ్రీకృష్ణుడి జీవన పాఠం.. మనలోని అంతర్గత శత్రువులను ఎలా జయించాలో చెబుతుంది. మానవ భావోద్వేగాలలో కోపం అత్యంత శక్తివంతమైనది, ప్రమాదకరమైనది. కోపం అనేది ఒక ఆయుధం కాదు, అది ఒక ఆత్మహత్య సదృశ్యమైన చర్య. మనం ఎవరి మీదైనా కోప్పడితే అది వారికి నష్టం కలిగిస్తుందని భ్రమిస్తాం. కానీ నిజానికి, ఎదుటివాడు చావాలని కోరుకుంటూ మనం విషం తాగడం ఎంతటి మూర్ఖత్వమో, కోపం కూడా అంతే. ఆ విషం మొదట మన రక్తాన్ని, మన శాంతిని, మన ఆరోగ్యాన్ని విషతుల్యం చేస్తుంది.
ముందుగా కోపం నిన్నే కాల్చేస్తుందని శ్రీకృష్ణుడు చెప్పాడు. అగ్ని దేనినైనా కాల్చాలంటే, అది మొదట ఎక్కడ పుట్టిందో ఆ కర్రనో లేదా వస్తువునో దహిస్తుంది. అలాగే కోపం కూడా: మానసికంగా ఆలోచనా శక్తిని హరిస్తుంది. విచక్షణను కోల్పోయేలా చేస్తుంది. శారీరకంగా.. రక్తపోటును పెంచి, మనసును అశాంతికి గురి చేస్తుంది. సామాజికంగా.. బంధాలను చిన్నాభిన్నం చేస్తుంది. మన మానసిక ప్రశాంతత కోసమైనా ఎదుటి వ్యక్తిని క్షమించాలి. మనం అవతలి వారిని క్షమించాల్సింది వారి మీద ప్రేమతోనో, వారు గొప్పవారనో కాదు.. మన ప్రశాంతత కోసం. మన మనసు అనే తోటలో కోపం అనే కలుపు మొక్క ఉంటే, అక్కడ ఆనందం అనే పువ్వు వికసించదు. ఆ భారమైన కోపాన్ని వదిలేస్తేనే మనసు తేలికపడుతుంది..”
కృష్ణుడి సందేశం – నిగ్రహం
శ్రీకృష్ణుడు శిశుపాలుడి విషయంలో వంద తప్పుల వరకు సహించి ఓర్పును ప్రదర్శించాడు. అది ఆయన బలహీనత కాదు, అది ఆయన నిగ్రహం. కోపం వచ్చినప్పుడు మౌనంగా ఉండటం లేదా ఆ పరిస్థితి నుండి తప్పుకోవడం ద్వారా మనల్ని మనం రక్షించుకోవచ్చు.
సారాంశం:
కోపం అనేది ఒక క్షణం పాటు వచ్చే పిచ్చితనం. ఆ క్షణంలో మనం తీసుకునే నిర్ణయాలు జీవితకాలం బాధను మిగిల్చవచ్చు. అందుకే, ఎదుటివారి తప్పులకు మనల్ని మనం శిక్షించుకోకుండా (కోపంతో రగిలిపోకుండా), ప్రశాంతతను ఆయుధంగా మార్చుకోవడమే నిజమైన ఆధ్యాత్మికత.