యే త్వక్షరమనిర్దేశ్యమవ్యక్తం పర్యుపాసతే ।
సర్వత్రగమచింత్యంచ కూటస్థమచలంధ్రువమ్ ॥
ఈ శ్లోకంలో శ్రీకృష్ణుడు అర్జునునికి బోధిస్తున్నదేంటంటే.. దైవస్వరూపం కేవలం విగ్రహరూపంలోనే కాదు, అక్షరమయిన, అవ్యక్తమయిన, నిరాకారమయిన స్వరూపంలో కూడా ఉంది. దాన్ని ఎవరు ధ్యానిస్తారో వారు అత్యంత కఠినమైన సాధనలో ఉన్నవారు. ఈ అవ్యక్త స్వరూపం ఎక్కడ చూసినా ఉంది. అది సర్వవ్యాప్తమూ, మన ఇంద్రియాలకు అందని దానూ, చింతనకు అతీతమూ, స్థిరమూ, శాశ్వతమూ. అది గిరి శిఖరంలా కదలని, సముద్రంలా లోతైన, ఆకాశంలా ఆపారమైనది. ఈ అవ్యక్త దైవాన్ని ధ్యానించేవారికి భక్తి చాలా ఘనంగా, గాఢంగా ఉండాలి. ఎందుకంటే ఆకారరహితాన్ని ఆరాధించడం అంత సులభం కాదు. మనసు, చిత్తం పూర్తిగా దానిలో లీనమై ఉండాలి.
ఇక్కడ గీత మనకు ఒక లోతైన సత్యాన్ని చెబుతుంది. భగవంతుడు రూపంలోనూ ఉన్నాడు, అరూపంలోనూ ఉన్నాడు. భక్తుడు ఏ రూపంలో ఆరాధించినా ఆయనకు చేరతాడు. కానీ అవ్యక్తారాధన అనేది అతి క్లిష్టమైనదే అయినా, దాని ఫలితం అత్యున్నతం. అవ్యక్తారాధన మనలోని అహంకారాన్ని చెరిపేస్తుంది, బాహ్య ఆధారాలన్నిటినీ వదిలిపెట్టిస్తుంది, లోలోపలి నిశ్చలతను అందిస్తుంది. ఈ మార్గం లోకసాధారణులకు కష్టమైనది కానీ, నిజమైన తపస్సులో ఉన్నవారికి ఆత్మసాక్షాత్కారానికి ద్వారం. భగవంతుని అవ్యక్తస్వరూపం మనకు గుర్తు చేస్తుంది. ఆయన ఎల్లప్పుడూ ఉన్నాడని, ఎప్పటికీ మారనివాడని, సత్యస్వరూపుడని. కాబట్టి గీతా సందేశం స్పష్టం చేస్తున్నదేంటంటే.. దేవుడు రూపంలోనైనా, అరూపంలోనైనా, మన హృదయం అంతా సమర్పిస్తే తప్పక దొరుకుతాడు.