తద్బుద్ధయస్తదాత్మానస్తన్నిష్ఠాస్తత్పరాయణాః |
గచ్ఛన్త్యపునరావృత్తిం జ్ఞాననిర్ధూతకల్మషాః ||
ఈ శ్లోకం భగవద్గీతలో మనసు, ఆత్మ, నిష్ఠ, పారాయణం అన్నీ ఒకే దిశగా పరమాత్మ వైపు సాగినప్పుడు కలిగే శాశ్వత మోక్ష స్థితిని వివరిస్తుంది. మన బుద్ధి ఆ దైవం మీదే కేంద్రీకృతమై ఉంటే, మన ఆత్మ కూడా ఆ అనుభూతిలో మునిగిపోతుంది. అప్పుడు మన ఆచరణలు, ధ్యాసలు, అన్ని సదా పరమార్థం మీదే కేంద్రీకృతమవుతాయి.
జ్ఞానం అనేది కేవలం పుస్తకాలలో ఉండేది కాదు; అది అజ్ఞానాంధకారాన్ని తొలగించే ప్రకాశం. జ్ఞానం ద్వారా మనలోని పాపకల్మషాలు, మలినతలు తొలగిపోతాయి. అప్పుడు మనిషి పునర్జన్మ బంధనాలకు లోనుకాకుండా, ఒకసారి పరమపదాన్ని చేరితే మళ్లీ జనన మరణ చక్రంలో పడడు.
ఈ శ్లోకం జీవితం యొక్క అత్యున్నత లక్ష్యాన్ని సూచిస్తోంది. అది మోక్షం. దానికి బుద్ధిని అర్పణం చేయాలి, మనసును అర్పణం చేయాలి, ఆత్మను అర్పణం చేయాలి. ఆ దిశలో ఆచరించిన ప్రతి జీవికి అజ్ఞానపు కట్టుబాట్లు విడిపోతాయి. ఇది మనకు చెబుతున్నది ఏంటంటే — మన ఆలోచనలను, మనసును, ఆత్మను దైవానికి అర్పించి, ఆ మార్గంలో నిలకడగా ఉన్నవాడు మరల ఈ లోకానికి రాడు. ఇది పరమ స్వేచ్ఛ, పరమ ఆనంద స్థితి. ఇది శుద్ధ భక్తి, స్థిరమైన జ్ఞానం, ఆత్మనివేదన కలయికలో లభించే ఫలితమని ఈ శ్లోకం బోధిస్తోంది. ఈ శ్లోకం మనకు ఉపదేశమిచ్చేది. భగవంతుని అనుభవమే పరమగమ్యం. జ్ఞానం మలినత తొలగిస్తే, భక్తి మార్గం మనల్ని దైవానికి మరింత దగ్గర చేస్తుంది. అప్పుడు మానవ జీవనార్థం పూర్తిగా నెరవేరుతుంది.