ఒక అందమైన అరణ్యంలో పెద్ద వృక్షం మీద చిన్నారులు ఆనందంగా ఆడుకుంటున్నారు. ఆ పిల్లల మధ్యలో నీలిరంగు కాంతితో మెరిసే బాలుడు.. ఆయనే చిన్న శ్రీకృష్ణుడు. ఆయన చుట్టూ ఉన్న పిల్లలంతా ఆయనతో నవ్వుతూ, పాటలు పాడుతూ సంతోషంగా గడుపుతున్నారు. ఒకరోజు ఆ పిల్లల్లో ఒకడు.. “కృష్ణా! నీవు ఎప్పుడూ ఇంత ఆనందంగా ఉంటావు. మాకు కూడా ఆ ఆనందం ఎలా వస్తుంది?” అని అడిగాడు. కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో.. “ఆనందం బయట కాదు, మన హృదయంలో ఉంది. మన హృదయం శ్రీమన్నారాయణుని సన్నిధిగా మారితే, ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉంటాం.” అని చెప్పాడు. మరొక చిన్నవాడు.. “అది ఎలా సాధ్యం?” అని అడిగాడు.
అప్పుడు కృష్ణుడు మెల్లగా.. “శరణాగతి (పూర్తిగా పరమాత్మకు అర్పించుకోవడం) ద్వారా. మనం మన అంధకారాన్ని విడిచి, ‘నేను నీవాడిని, నీవే నా రక్షకుడు’ అని శ్రీమన్నారాయణుడిని నమ్మితే, ఆయన మనల్ని ఎప్పుడూ కాపాడతాడు.” అని చెప్పాడు. అప్పుడు పిల్లలంతా కృష్ణుని చుట్టూ చేరి, చేతులు కలిపి.. “శ్రీమన్నారాయణా! మేము నీ దాసులం. మాకు నీ దయ ఎప్పుడూ ఉండాలి” అని చెప్పాడు.
అది చూసి కృష్ణుడు ఆనందంగా నవ్వి.. “ఇదే శ్రీ వైష్ణవ మార్గం—భక్తి, వినయం, శరణాగతి” అన్నాడు. ఆ రోజు నుండి ఆ పిల్లలు కేవలం ఆటలు మాత్రమే కాదు, ప్రతి పని చేసే ముందు “ఓం నారాయణాయ నమః” అని జపిస్తూ జీవితం గడిపారు. వారి హృదయాలు శాంతితో, ఆనందంతో నిండిపోయాయి.
నీతి: మనకు నిజమైన ఆనందం, రక్షణ, శాంతి అన్నీ శ్రీమన్నారాయణుని శరణాగతిలోనే ఉన్నాయని శ్రీ వైష్ణవ సిద్దాంతం మనకు చెబుతోంది.