ఒకసారి ఒక రాజ్యంలో, రాజు తనకు వారసుడిని ఎన్నుకోవాలనుకున్నాడు. రాజుకు సంతానం లేకపోవడంతో, ప్రజలలో ఎవరో ఒకరిని కొత్త రాజుగా నియమించాలని నిర్ణయించాడు. అందుకు ఒక పరీక్ష పెట్టాడు. రాజు పెద్ద సభలో అన్నాడు: “నేను మీ అందరికీ ఒకొక్క గింజ ఇస్తాను. దానిని నాటి, ఏడాది తరువాత ఫలితాన్ని నాకు చూపించండి. ఎవరి మొక్క మంచిగా విధంగా పెరిగితే, అతడే నా వారసుడు అవుతాడు’’ అని పేర్కొన్నాడు. ప్రజలు ఆనందంగా గింజలు తీసుకుని వెళ్ళారు. వారిలో ఒకడు, చిన్నవాడైన ధర్ముడు కూడా ఉన్నాడు. అతడు గింజను మట్టిలో నాటి, ప్రతిరోజూ నీళ్లు పోశాడు. కానీ ఎంత కష్టపడ్డా ఆ గింజ మొలకెత్తలేదు.
నెలలు గడిచాయి, ధర్ముడు నిరుత్సాహపడ్డాడు. తల్లి చెప్పింది: “నువ్వు తప్పు చేయలేదే! నిజం చెప్పడం కంటే మించి ఉన్న ధైర్యం మరొకటి లేదు” సమయం వచ్చింది. ఏడాది తరువాత ప్రజలు కోటలో చేరారు. ఎవరి దగ్గర పూలతో నిండిన మొక్కలు, ఎవరి దగ్గర పండ్లతో బరువెక్కిన చెట్లు ఉన్నాయి. ధర్ముడు మాత్రం ఖాళీ కుండను తీసుకుని వెళ్ళాడు. అందరూ అతనిని చూసి నవ్వారు. “ఇతనికి మొక్కే పూయలేదట!” అని ఎగతాళి చేశారు. కానీ రాజు ధర్ముడిని ముందుకు రమ్మన్నాడు.
అడిగాడు:
“నీ దగ్గర ఎందుకు మొక్క రాలేదు?” ధర్ముడు తలదించుకుని అన్నాడు: “మహారాజా, నేను నిజాయితీగా ఈ గింజను నాటాను. కానీ అది మొలకలేదు. తప్పుడు గింజను వేరే దానితో మార్చుకోవాలని అనిపించింది. కానీ నిజం దాచడం నాకు రాలేదు.”
రాజు చిరునవ్వు చిందించాడు. సభలోని అందరికీ చెప్పాడు: “నేను ఇచ్చిన గింజలన్నీ ఉడికించినవే. వాటితో మొలక రావడం అసాధ్యం. కానీ మీరు అందరూ వేరే గింజలు వేసి నన్ను మోసం చేశారు. ధర్ముడే నిజాయితీతో నిలబడ్డాడు. ఇంత ధైర్యమున్న వాడే నా వారసుడు.” అలా ధర్ముడు కొత్త రాజుగా నియమితుడయ్యాడు.
నిజం చెప్పడానికి ధైర్యం కావాలి. అబద్ధంతో క్షణిక విజయం దక్కినా, నిజాయితీతో మాత్రమే శాశ్వత గౌరవం లభిస్తుంది.