కిం పునర్బ్రాహ్మణాః పుణ్యా భక్తా రాజర్షయస్తథా ।
అనిత్యమసుఖం లోకమిమం ప్రాప్య భజస్వ మామ్ ॥
ఈ శ్లోకంలో భగవాన్ శ్రీకృష్ణుడు భక్తుల పట్ల ఉన్న తన అపారమైన కరుణను తెలియజేస్తున్నాడు. ఆయన చెబుతున్నాడు.. “పార్థా! పుణ్యాత్ములైన బ్రాహ్మణులు, రాజర్షులు, భక్తులు — వారు నన్ను భజించి ముక్తిని పొందగలరంటే, మరి సాధారణ మనుష్యులు కూడా నన్ను స్మరించి తప్పక నన్ను చేరగలరు.” ఇక్కడ ప్రధాన సందేశం.. దైవప్రాప్తి కేవలం జన్మాధారంగా, స్థితాధారంగా కాదు; అది భక్తి ఆధారంగా మాత్రమే సాధ్యం. దైవానికి చేరువ కావడానికి ప్రత్యేక హక్కులు అవసరం లేవు. మనసు పాపరహితం కావాలి, ప్రేమతో నిండివుండాలి, అంతే సరిపోతుంది.
“అనిత్యమసుఖం లోకం”.. అంటే ఈ లోకం తాత్కాలికం, ఇక్కడ సుఖం శాశ్వతం కాదని శ్రీకృష్ణుడు తెలిపాడు. ఇది జననమరణాల చక్రంలో తిరుగుతూనే ఉంటుంది. కాబట్టి, ఈ అనిత్యమైన లోకంలో మనం శాశ్వతమైన దైవసుఖాన్ని కోరుకోవాలి. “భజస్వ మాం”.. అంటే “నన్ను భజించు, నన్ను ఆశ్రయించు.” ఈ ఒక్క మాటలోనే గీతాసారం దాగి ఉంది. భగవంతుని భజన అనేది కేవలం పూజ కాదు.. అది జీవన విధానం. ప్రతి శ్వాసలో భగవంతుని స్మరించడం, ప్రతి కర్మలో ఆయనను సాక్షిగా ఉంచడం, ప్రతి మనసులో ఆయనను నివాసంగా గుర్తించడం.. అదే భజన. ఈ శ్లోకం మనకు.. ప్రపంచ సుఖం తాత్కాలికం, కానీ దైవసుఖం నిత్యమైనది. అందుకే శ్రీకృష్ణుడు మనల్ని ప్రేమతో “ఈ తాత్కాలిక లోకంలో ఉన్నావు గదా, ఇప్పుడు నన్ను భజించు.. నేను నీతోనే ఉన్నాను.” అని చెప్పాడు.