వ్యామిశ్రేణేవ వాక్యేన బుద్ధిం మోహయసీవ మే।
తదేకం వద నిశ్చిత్య యేన శ్రేయోఽహమాప్నుయామ్।।
శ్లోకార్థం ఏంటంటే..
ఓ కేశవా! నీవు వాక్యములను కలిపి చెప్పుటవలన నా బుద్ధి అయోమయముతో నిండిపోతున్నది. కాబట్టి నిశ్చయముగా ఏకమాత్రముగా శ్రేయస్సునకు దారితీసే మార్గమును స్పష్టముగా నాకు చెప్పుము.
ఈ శ్లోకంలో అర్జునుడు శ్రీకృష్ణుని యందు తన అయోమయాన్ని వెల్లడిస్తున్నాడు. కృష్ణుడు కర్మమార్గం, జ్ఞానమార్గం, భక్తిమార్గం వంటి విభిన్న మార్గములను వివరిస్తూ వచనములను పలికినప్పుడు అర్జునునికి కొంత గందరగోళం కలుగుతుంది. అర్జునుని హృదయం యుద్ధభూమిలో అశాంతిగా ఉండగా ఏకమార్గం మీద అతడు నిలబడలేకపోతున్నాడు. అందుకే తనకు శ్రేయస్సు చేకూర్చే ఒకే మార్గాన్ని స్పష్టంగా నిర్ధారించి చెప్పమని విన్నవిస్తున్నాడు. మన జీవితంలోనూ ఇలాగే అనేక మార్గాలు, అనేక సిద్ధాంతాలు ఎదురవుతాయి. కొన్ని జ్ఞానాన్ని బోధిస్తాయి, కొన్ని కర్మను ప్రోత్సహిస్తాయి, మరికొన్ని భక్తిని ప్రాధాన్యం ఇస్తాయి. వీటన్నింటినీ వినే మనసు సహజంగానే అయోమయానికి లోనవుతుంది. కానీ గీతా సందేశం చెబుతున్నది ఏమంటే.. మార్గములు భిన్నమైనా, గమ్యం మాత్రం ఏకమే. ఆ గమ్యం పరమాత్మను చేరుట.
అర్జునుడు కోరుకుంటున్న స్పష్టత మనమందరికీ అవసరం. ఎందుకంటే విభిన్నమైన ఆలోచనల వలన మనస్సు మబ్బులతో కమ్ముకుంటే సత్యమార్గం కనబడదు. కాబట్టి భగవంతుని యందు సంపూర్ణ శరణాగతి చేసి ఆయన సూచించిన ఒకే మార్గాన్ని పట్టుకోవడం ద్వారానే నిజమైన శ్రేయస్సు పొందవచ్చు.
అర్జునుడి ఈ ప్రశ్న మనకో పెద్ద పాఠం చెబుతుంది. అనేక మార్గాలను గమనించినా చివరికి ఒక స్పష్టమైన మార్గంలో నిలకడగా నడవాలి. అదే మన ఆధ్యాత్మిక శ్రేయస్సుకు దారి చూపుతుంది.