నాన్తోఽస్తి మమ దివ్యానాం విభూతీనాం పరంతప ।
ఏష తూద్దేశతః ప్రోక్తో విభూతేర్విస్తరో మయా ॥
ఈ శ్లోకంలో శ్రీకృష్ణుడు తన దివ్యమైన విభూతుల (ఆధ్యాత్మిక శక్తుల, లీలల, వైభవాల)కు అంతు లేదని ప్రకటిస్తున్నాడు. భగవానుని మహిమలు, వైభవాలు, విస్తారాలు మన మానవ మనసుకు పూర్తిగా అర్థంకావు. అవి అనేకం, అనంతం. మన బుద్ధి పరిమితమైనది. కానీ భగవంతుని శక్తి అపరిమితమైనది. ఆయన విభూతులు ఒక తీరానికి ఆగిపోవు, వాటి ప్రవాహం ఎప్పటికీ కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. కృష్ణుడు ఇక్కడ చెప్పింది కేవలం ఉదాహరణలు మాత్రమే, సంపూర్ణం కాదు. భక్తుని మనసు ఈ విభూతుల జ్ఞానం ద్వారా విశ్వాసాన్ని, భక్తిని పెంపొందించుకోవాలి. ఒక పువ్వు పరిమళం మాత్రమే కాక, అది దేవుని విస్తార వైభవానికి సూచన. ఒక నక్షత్రం ప్రకాశం మాత్రమే కాక, అది దివ్యమైన శక్తికి సూచన.
దేవుని మహిమ మనిషి తర్కంతో పూర్తిగా గ్రహించలేడు. అయినా, ఆ మహిమలలో కొంత భాగాన్ని అనుభవించడం ద్వారానే మన హృదయం శాంతిని, భక్తిని, ధైర్యాన్ని పొందుతుంది. ఈ శ్లోకం మనకు నేర్పే సత్యం ఏమిటంటే – దైవ వైభవం సరిహద్దుల్లేనిది. అది అనుభవించాలి కానీ లెక్కపెట్టలేము. ప్రతి శ్వాస, ప్రతి క్షణం, ప్రతి కదలికలో ఆ విభూతి నిండి ఉంది. మన దృష్టి, మన మనసు, మన హృదయం ఆయన వైభవాన్ని గుర్తించినప్పుడే జీవితం పరిపూర్ణమవుతుంది. దేవుని అనంత విస్తారాన్ని అంగీకరించి, మన హృదయం వినయంతో ఆయనలో లీనమవ్వాలి. దైవాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవాలని ప్రయత్నించడం కన్నా, ఆయన దివ్య వైభవాన్ని ఆరాధించడం, అనుభవించడం ముఖ్యమని ఈ శ్లోకం బోధిస్తోంది.