హంత తే కథయిష్యామి దివ్యా హ్యాత్మవిభూతయః ।
ప్రాధాన్యతః కురుశ్రేష్ఠ నాస్త్యంతో విస్తరస్య మే ॥
ఈ శ్లోకం ద్వారా శ్రీకృష్ణుడు తన దివ్య విభూతులను అంటే విశ్వవ్యాప్త శక్తుల రూపాలను.. అర్జునునికి వివరించబోతున్నాడు. “ఓ కురుశ్రేష్ఠా! ఇప్పుడు నా ఆత్మవిభూతులను నీకు చెబుతాను,” అని ఆయన ప్రారంభం చేస్తున్నారు. భగవంతుడు చెప్పినది. నాస్త్యంతః విస్తరస్య మే.. అంటే, “నా విస్తారానికి అంతం లేదు.” ఆయన శక్తులు, ఆయన మహిమలు, ఆయన రూపాలు అనేకం, అవి అపారమైనవి. అయితే అర్జునుని అవగాహనకు వీలుగా, ఆయన వాటిలో ప్రధానమైన కొన్ని దివ్యవిభూతులను మాత్రమే చెప్పబోతున్నాడు.
ఇది మనకు సూచన. దైవశక్తి పరిమితి లేనిది. మనం చూస్తున్న ప్రకృతి, నక్షత్రాలు, పర్వతాలు, సముద్రాలు, సూర్యుడు, చంద్రుడు ఇవన్నీ ఆ భగవద్శక్తి ప్రతిరూపాలే. భగవంతుని విభూతులు మన చుట్టూ ప్రతిరోజూ వ్యక్తమవుతున్నాయి, కానీ మనం అవగాహన చేసుకోలేకపోతున్నాం. ఈ శ్లోకం ద్వారా కృష్ణుడు మన హృదయంలో ఒక దివ్య ద్వారం తెరిచాడు. దైవాన్ని ఎక్కడో దూరంలో కాదు, ప్రతి రూపంలో, ప్రతి అణువులో చూడమని ఆహ్వానం ఇస్తున్నాడు. “భగవంతుడు అనంతుడు.. ఆయన విభూతులు సర్వత్ర విస్తరించి ఉన్నాయి; అవగాహన చేసే చూపే నిజమైన జ్ఞానం.