జ్ఞానం తేఽహం సవిజ్ఞానమిదం వక్ష్యామ్యశేషతః ।
యజ్జ్ఞాత్వా నేహ భూయోఽన్యజ్జ్ఞాతవ్యమవశిష్యతే ॥
ఈ శ్లోకం లో శ్రీకృష్ణుడు అర్జునునికి ఒక మహత్తరమైన వాగ్దానం చేస్తున్నాడు.. “ఇప్పుడు నేను నీకు జ్ఞానం మరియు విజ్ఞానం రెండింటినీ సంపూర్ణంగా బోధిస్తాను; దానిని తెలుసుకున్న తరువాత ఈ లోకంలో తెలుసుకోవలసిన మరేమీ మిగలదు” అని. ఇక్కడ “జ్ఞానం” అంటే ఆధ్యాత్మిక సత్యాల పరిజ్ఞానం, అంటే సృష్టి యొక్క మూలం, ఆత్మ యొక్క స్వభావం, భగవంతుని తత్త్వం. “సవిజ్ఞానం” అంటే ఆ జ్ఞానాన్ని అనుభవంతో, సాధనతో గ్రహించడం — కేవలం తెలుసుకోవడం కాకుండా, దానిని మన జీవనంలో జీవించడం.
భగవంతుడు చెబుతున్నదేమిటంటే.. ఈ దివ్యజ్ఞానం పొందిన వాడు ఇక ఏ ఇతర జ్ఞానాన్నీ కోరవలసిన అవసరం ఉండదు. ఎందుకంటే ఈ జ్ఞానం మనసులోని అన్ని అజ్ఞానాన్ని నశింపజేస్తుంది, మనిషిని దైవస్వరూపుడిగా మార్చుతుంది. ఇది కేవలం తత్త్వబోధ కాదు.. ఇది ఒక ఆహ్వానం: మనం ఈ జ్ఞానాన్ని విని, ఆలోచించి, అనుభవించి, మనలో ఆ దివ్యత్వాన్ని మేల్కొల్పాలని కృష్ణుడు కోరుతున్నాడు. జ్ఞానం వినడం ఆరంభం, విజ్ఞానం అనుభవం ముగింపు.. ఆ రెండు కలిసినప్పుడు మనిషి దైవత్వాన్ని చేరుకుంటాడు.